HOE ZOU HET ZIJN ALS HET ANDERS KAN?
"Je kunt meer dan je denkt, wanneer je ontdekt wat je onbewust tegenhoudt."
We leven in een wereld die ten onder gaat aan prestatiedruk en egotripperij.
We moeten iets zijn, hebben, worden.
We leven vanuit een gevoel van tekort, en vanuit angst om te verliezen.
En daardoor... verlaten we onszelf.
Ons Zelf.
De plek waar juist alles aanwezig is: kracht, rust, wijsheid, waarheid, potentie en geluk.
Na de derde diagnose vroeg ik aan mijn Zelf:'Hoe kan ik mijn gezondheid vergoten?'
Dit was het antwoord:
Heb jezelf lief.
Zorg voor jezelf.
Stel jezelf gerust.
Bescherm jezelf.
Geniet van jezelf.
En verlaat je Zelf nooit meer.
Want dan...
Ben je Anders (authentiek)
Daar ligt het goud,dat je kunt delen met anderen.
Voel je je geliefd.Voel je je gedragen.
Voel je je veilig.
Voel je je gezien.
Geniet je vanzelf.
Ik plakte post-its om me hieraan te blijven herinneren, als ik druk of onrust voelde.
Je voelt het meteen als je bij je Zelf bent.
Je bent gelukkig.
Je bent zachter.
Je bent blijer.
Je bent meer verbonden.
Je bent vrij.
Daar verdwijnt de behoefte om te oordelen, te vechten of jezelf te bewijzen.
Hoe zou de wereld eruitzien als we onszelf niet meer verlaten?
Mijn leven voelt nu hemels.
Ik hoefde er niet eens dood voor te gaan...
Nu wil ik anderen bevrijden van hun belemmerende overtuigingen.
"Wij kunnen je niet meer genezen"
"Dan ga ik op zoek naar iets anders," was mijn antwoord en het begin van een nieuw avontuur.
Daar schreef ik een boek over Anders. Als ik dezelfde blijf, ga ik dood.
Of bestel bij je lokale boekhandel.
Wat vind je nou écht belangrijk?
Dit boek helpt je bij het beantwoorden van die vraag en zet je aan om dat ook te gaan doen.
‘There is no road to happiness. Happiness is the road.’
- Thich Nhat Hanh -
Deze quote doet het altijd goed op Instagram of Facebook en geeft een lekker gevoel. Wie wil er nou niet dat ‘happiness the road’ is?
Ik was die ‘happiness is the road’ kwijt. Trouwens de ‘road to happiness’ ook. Heftige kankerbehandelingen hadden als een vloedgolf mijn wegen weggevaagd en mij meegesleurd in een modderstroom.
Doodmoe, angstig en beschadigd was ik. Ik, die altijd zo stoer was, de wereld rondvloog, een succesvol slippermerk in de markt had gezet naast een fulltimebaan en leefde volgens het motto ‘willen is kunnen.’ Ik herkende mezelf niet meer, wist niet meer wat ik wilde en was niet alleen de weg kwijt, maar ook mezelf.
‘Je ziet het pas als je het doorhebt.’
- Johan Cruijff -
Ik ben in verwerkingstherapie gegaan bij het Helen Dowling Instituut. Ik had een ervaren fijne psychologe die al heel wat kankergevallen als ik had begeleid. Ze gaf me een eerste eyeopener met de zin ‘Jij mag je leven invullen zoals jij dat wilt, wat zou je willen?’. Ik had geen idee, vooral ook omdat ik niet wist wat ik nog kon, maar ze maakte hiermee wel de deur van de gevangenis in mijn brein open waar allerlei belemmerende gedachten me vasthielden. Na die sessie had ik voor het eerst sinds lange tijd weer een gevoel van vrijheid. Ik ben ermee aan de slag gegaan. Was ik nog dezelfde Evelien? Ik las allemaal boeken die antwoorden gaven op de vraag ‘wie ben ik?’, boeken over de werking van onze hersenen en mindfulness. Wat een fascinerende wereld! Ik begon ook steeds regelmatiger te mediteren en kwam steeds iets dichter bij mezelf en de ‘happiness is the road.’
En. Op. Een. Dag. Zag. Ik. Het.
Mijn beide ogen gingen open in een meditatie van Deepak Chopra. Ik begreep ineens dat er twee vormen van mezelf in mij huisden: Evelien en Egolien. Ik zag welke taken ze hebben en hoe ik mijn leven kon verbeteren zonder de oude vertrouwde wilskracht.