Het Boek | Routeplanner door de jungle van kanker

 

btn home
ben boek

boek kopen via bol.com

evelien van der werff

contact

 

 

 

 

 

boek van evelien van der werff

Bekijk hier het inkijkexemplaar: Inkijkexemplaar

ook voor meelijders

Hoe heb ik dit boek gemaakt?

 

Met een pen en alles waar ik de afgelopen twee jaar maar op kon schrijven want ingevingen ontstaan op de vreemdste momenten. Schrijfblokken, kassabonnen, inpakpapier, bierviltjes en haastig geleend papier. Opgeborgen in gekleurde mappen en IKEA dozen.

De beste ingevingen kreeg ik vaak niet achter mijn laptop thuis, maar bijvoorbeeld op de fiets naar de AH, tijdens mijn werk in de lucht op tien kilometer hoogte tijdens het uitdelen van de maaltijden of juist tijdens een slapeloze nacht in een of ander hotel. Altijd lag er een notieblok klaar om vol gekrabbeld te worden met ideeën, zinnen, woorden of tekeningetjes. Twee jaar lang heb ik me gestort op boeken over kanker, leven, voeding, beweging, mindset en motivatie. Úren in boekhandels, waar ook ter wereld, doorgebracht. Kilo’s boeken gekocht, uitgeplozen en soms de ontdekte aanbevelingen uitgeprobeerd.

Langzaamaan ontstond mijn eigen boek.

Het verhaal. Een boek schrijven kost mega veel energie en doorzettingsvermogen. De keren dat ik ermee wilde kappen zijn, ahum, ontelbaar. Wie zit er nou op míjn boek te wachten? Bovendien had ik ook nog wel wat anders te doen, nl herstellen van een pittig kankertraject. Uiteindelijk heeft het schrijven me er juist doorheen gesleept. Het werkte therapeutisch en leidde af.
Mijn behandelend arts was zo lief om de medische vragen te beantwoorden en de GZ psycholoog las vanaf het begin mee. Ze voegde waarde toe en moedigde me aan om door te gaan. Zo werden mijn eigen ervaringen en bevindingen verrijkt met kennis en kunde. Redacteur Maria Genova vond ik via een internet platform. Na een eerste gesprek met de correctie van de eerste tien pagina’s van m’n boek kon ik wel janken. Ik denk dat 80% was doorgekrast, omcirkeld of van pinnige uitroeptekens voorzien. ‘Ik denk niet dat ik met je verderga’ zei ik verontwaardigd. Hoe durfde ze mijn schrijfstijl zo om zeep te krassen. Zwaar beledigd was mijn ego. Idioot eigenlijk want schrijven is een vak en daar had ik helemaal niet voor geleerd.
Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Na een lang telefoongesprek begreep ik haar kritiek en daar kon ik wel wat mee. Ze had natuurlijk groot gelijk. Ik schreef veel te voorzichtig en durfde ‘Evelien’ niet goed te laten zien. Na haar lovende woorden van de herschreven tekst, durfde ik los te gaan.

Kleurrijk met mooie foto’s.

De fotografie. Een boek met alleen maar tekst wilde ik niet. Het boek moest er ook waanzinnig mooi uit zien. Het leven van een kankerpatiënt is al grauw en grijs genoeg. Mooie foto’s, wilde ik. Via Instagram vond ik een fantastische fotograaf: Lucie Beck en in de B&B van, en met, vriendin Marieke zijn we drie dagen in de weer geweest met vier kratten vers eten, vazen vol bloemen en een koffer vol kleding. Marieke was van de receptuur en samen met Lucie deden we de styling. Uiteraard aten we alles wat eetbaar was, nadat het gaaf op de foto stond, lekker op. Weer een horde genomen. 

De vormgeving. Hoe vind ik nou een bedrijf die mijn ideeën kan omzetten in een mooi vormgegeven boek? Ik ben naar Scheltema, een soort boeken warenhuis in Amsterdam, gegaan en heb daar tien boeken uit de schappen gehaald die ik er tof uit vond zien. In de koffieshop zocht ik in het Colofon wie de vormgever was en bij vier boeken was dat ‘Oranje vormgevers’ uit Eindhoven. Die wilde ik dus. We zijn een creatieve samenwerking aangegaan waar we beiden, eigenlijk moeiteloos, heel blij van werden.

Mijn wens voor dit boek is dat het een medemens met kanker kan inspireren en bemoedigen om op haar eigen manier door te gaan.

 

Hoe heb ik dit boek gemaakt?

 

Met een pen en alles waar ik de afgelopen twee jaar maar op kon schrijven want ingevingen ontstaan op de vreemdste momenten. Schrijfblokken, kassabonnen, inpakpapier, bierviltjes en haastig geleend papier. Opgeborgen in gekleurde mappen en IKEA dozen.

De beste ingevingen kreeg ik vaak niet achter mijn laptop thuis, maar bijvoorbeeld op de fiets naar de AH, tijdens mijn werk in de lucht op tien kilometer hoogte tijdens het uitdelen van de maaltijden of juist tijdens een slapeloze nacht in een of ander hotel. Altijd lag er een notieblok klaar om vol gekrabbeld te worden met ideeën, zinnen, woorden of tekeningetjes. Twee jaar lang heb ik me gestort op boeken over kanker, leven, voeding, beweging, mindset en motivatie. Úren in boekhandels, waar ook ter wereld, doorgebracht. Kilo’s boeken gekocht, uitgeplozen en soms de ontdekte aanbevelingen uitgeprobeerd.

Langzaamaan ontstond mijn eigen boek.

Het verhaal. Een boek schrijven kost mega veel energie en doorzettingsvermogen. De keren dat ik ermee wilde kappen zijn, ahum, ontelbaar. Wie zit er nou op míjn boek te wachten? Bovendien had ik ook nog wel wat anders te doen, nl herstellen van een pittig kankertraject. Uiteindelijk heeft het schrijven me er juist doorheen gesleept. Het werkte therapeutisch en leidde af.
Mijn behandelend arts was zo lief om de medische vragen te beantwoorden en de GZ psycholoog las vanaf het begin mee. Ze voegde waarde toe en moedigde me aan om door te gaan. Zo werden mijn eigen ervaringen en bevindingen verrijkt met kennis en kunde. Redacteur Maria Genova vond ik via een internet platform. Na een eerste gesprek met de correctie van de eerste tien pagina’s van m’n boek kon ik wel janken. Ik denk dat 80% was doorgekrast, omcirkeld of van pinnige uitroeptekens voorzien. ‘Ik denk niet dat ik met je verderga’ zei ik verontwaardigd. Hoe durfde ze mijn schrijfstijl zo om zeep te krassen. Zwaar beledigd was mijn ego. Idioot eigenlijk want schrijven is een vak en daar had ik helemaal niet voor geleerd.
Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Na een lang telefoongesprek begreep ik haar kritiek en daar kon ik wel wat mee. Ze had natuurlijk groot gelijk. Ik schreef veel te voorzichtig en durfde ‘Evelien’ niet goed te laten zien. Na haar lovende woorden van de herschreven tekst, durfde ik los te gaan.

Kleurrijk met mooie foto’s.

De fotografie. Een boek met alleen maar tekst wilde ik niet. Het boek moest er ook waanzinnig mooi uit zien. Het leven van een kankerpatiënt is al grauw en grijs genoeg. Mooie foto’s, wilde ik. Via Instagram vond ik een fantastische fotograaf: Lucie Beck en in de B&B van, en met, vriendin Marieke zijn we drie dagen in de weer geweest met vier kratten vers eten, vazen vol bloemen en een koffer vol kleding. Marieke was van de receptuur en samen met Lucie deden we de styling. Uiteraard aten we alles wat eetbaar was, nadat het gaaf op de foto stond, lekker op. Weer een horde genomen. 

De vormgeving. Hoe vind ik nou een bedrijf die mijn ideeën kan omzetten in een mooi vormgegeven boek? Ik ben naar Scheltema, een soort boeken warenhuis in Amsterdam, gegaan en heb daar tien boeken uit de schappen gehaald die ik er tof uit vond zien. In de koffieshop zocht ik in het Colofon wie de vormgever was en bij vier boeken was dat ‘Oranje vormgevers’ uit Eindhoven. Die wilde ik dus. We zijn een creatieve samenwerking aangegaan waar we beiden, eigenlijk moeiteloos, heel blij van werden.

Mijn wens voor dit boek is dat het een medemens met kanker kan inspireren en bemoedigen om op haar eigen manier door te gaan.